مدیران موفق در نظام های ناموفق

1 1 1 های 1 می دونند چطوری باید احساساتشون رو بروز بدن در حالی که در باطن خلاف اون حس رو درک می کنند.

بذارید ساده بگم: اونا خیلی راحت می تونن یه کارمند رو تا مرز خودکشی عصبانی و بیزار کنند از همه چیزش و در کوچکترین فاصله ی بعدی ... درست بعد از اینکه نفسشون حال اومد از موفقیتشون.. در حالیکه کارمند ناراحت تا مرض استیصال پیش رفته، به اتاقشون برن و آروم و ریلکس، این موفقیت رو جشن بگیرن.

اون ها پلیدترین پاکی های پذیرفته شده در یک نظام استبدادی هستند.

دوستی میگفت: اگر فلان شخص پولدار، به مجلسی وارد بشه و تو بدونی که یک دزده و تمام اموالش رو از راه دزدی و چپاول به دست آورده، باز هم جاش در صدر جلسه و احترام برش واجبه ...

نظامی که حتی نظم رو در باطن خودش مجبور به تعاریف منحصر به خودشون کرده